Diyet Hikayeleri

“Ara sıra kaçamak yapmanın hiçbir zararı yokmuş meğerse…” 2004 yılına giriş!Yılbaşı için annem çok güzel bir tavuk yaptı.Tabii ki benim isteğimle, yeterince sosa bulanmadan yapıldı.Yine benim isteğimle zeytinyağlı pilav...
Diyet Hikayeleri

“Ara sıra kaçamak yapmanın hiçbir zararı yokmuş meğerse…”
2004 yılına giriş!Yılbaşı için annem çok güzel bir tavuk yaptı.Tabii ki benim isteğimle, yeterince sosa bulanmadan yapıldı.Yine benim isteğimle zeytinyağlı pilav ve çorba. Bunlar benim yaptığım diyete göre yine fazlaydı. Neyse biz saat 7.30 gibi yemek yedik benim zorumla. Çünkü yemeğin saat 8.00’e uzamasını istemiyordum. Maalesef ki uzadı. Bunun üzerine babamın aldığı krokanlı pastadan büyük bir dilimi mideye indirdim içkiyle beraber. Artık kendime engel olamıyordum. Koca bir tabak fındık fıstık çekirdek..vb de yedim. En son hatırladığım ağlayarak popcorn yediğimdi. Sonra uyumuşum.Yeni yıla tıka basa yemek dolu ve uyuyarak girdim.Ertesi iki gün o pişmanlıkla hiçbir şey yemedim.Hala aynı kilomdayım ve diyetime devam ediyorum. Ara sıra kaçamak yapmanın hiçbir zararı yokmuş meğerse… Ali

“Anlatamadım diyet yapmadığımı, “O eskidendi” desem dahi.”
Merhabalar

78 kilodaydım bundan 9 ay evvel. Ancak daha sonra Koç Allianz sigortaya girdiğimde diyete girdim, 5-6 kilo kaybedebildim. Daha sonra stresten olsa gerek, sigaraya başladım. Günde iki paket sigara içer oldum. Ve inanılmaz derece de iştahimi kapattı. Yemeği 4-5 öğün yerken, bir baktım tek öğün yer olmuşum. Yakınlarımı bi telaştır aldı: “Diyet yapıyorsun, 53 kilo oldun, biraz yemek yesene, zafiyet geçireceksin.” Anlatamadim diyet yapmadığımı, “O eskidendi” desem dahi. İsimsiz

“Kilo alma korkusu bende saplantı. Yardım istiyorum.”
Benimkisi ilginç bir diyet hikayesi olamaz, çünkü artık benimki yemeden yaşamak. Gerçekten su bile değil, sadece havayla yaşıyorum diyebilirim. Neden mi? Neredeyse doğru düzgün yenilebilecek tüm gıda maddelerini çıkardım hayatımdan. Artık kısıtlayacak hiçbir şey kalmadı. Ölmem gerekirken son bir yılda kilo bile aldım. Neden mi? Çünkü kan şekerim o kadar düşüyor ki, yemek yemesem de şekerde yapamadığım kısıtlama kilo almama sebep oldu. Ekmek, börek, kek, patates vb sayabileceğim tüm unlu mamülleri en son ne zaman yediğimi hatırlamıyorum bile. Bunları yemiyorum ama çikolata, pasta ve şekerle (tabii hamurlu tatlılar hariç) yaşıyorum artık.

Kilo alma korkusu bende saplantı. Bu hastalığın bir adı bile var: Anoreksia nevrosa. Ama ne fayda ki, olmuyor. Bir parça yasakladığım gıdalardan yemek istesem, hemen o anda vazgeçiyor, tercihimi şekerlilerden yana kullanıyorum. İkisini ise aynı anda yemem, benim için ölüm gibi bir şey zaten. Yemeyi başarsam da, hissettiğim suçluluk duygusuyla o an neredeyse ölmek istiyor ve hatta ağlıyorum bile. Bu psikolojiye girmemek için resmen aç yaşıyorum ama nereye kadar? Bu vücut daha ne kadar katlanabilecek? Bu korkunç saplantıya katlanmayı bırakın, beynim daha ne kadar dayanabilecek? Çünkü bazı fonksiyonlarını kaybetti bile.

Artık bunu ilginç bir diyet hikayesi kabul eder misiniz bilmiyorum, ama benim için hikaye değil; acı ve kötü bir gerçek. Bana bu konuda yardımcı olabilecek biri çıkar mı, hiç sanmıyorum. Bilinç altımdaki o şeytan saplantı yakamı bırakmıyor ve ben ümitsizim. Senarzum

“Yerin dibine girdim.”
Bir gün diyet yapmaya başlamıştım. Annemle geziyorduk -hamburgerciden geçiyoduk-. “Ah ah” dedim, “şu hamburgerleri kilo almadan bir yiyebilsem” dedim. Arkadaşımla annesi arkamdan geliyordu. “Sen rejim mi yapıyorsun?” dedi. Ben de “Yoo” dedim. Yani rezil oldum. Ben bittim yerin dibine girdim. Bayan Rezi

“Yürüdüğünüz zaman mutlaka kilonuzu veriyorsunuz.”
Aslında diyet denilen şey insanın iradesine kalmış. Çünkü ne kadar çok yerseniz o kadar çok kilo alıyorsunuz.

Ben de bazı diyetler yaptım. Özellikle lahana çorbasıyla yağ yakma diyeti ve bununla birlikte yürüyüş. İki hafta boyunca, sabah bir saat, akşam bir saat olmak üzere, arada da yüzerek 5-6 kilo verdim. Bu kilomu korumak için yediklerime dikkat ediyorum. Asla aç kalmıyorum. Sabah kahvaltısı, öğle ve akşam yemeklerimi düzenli yiyorum. Ekmek yerine sadece sabahları 1 dilim kepekli layt ekmek yiyorum. Fakat kilo durduğu yerde rejimle gitmiyor. Mutlaka günde bir saat yürümek şart. Yürüdüğünüz zaman mutlaka kilonuzu veriyorsunuz. Kezban G.

“Tam 30 kilo zayıfladım.”
Merhaba…

İlk başta şunu söylemeliyim ki; diyet yapmak gerçekten sabır gerektiren bir şey. Azim gerekiyor. Sabır işi. Hele ki gereğinden fazla kilolu olan bayanlar için çok daha zor. Ben bunu gayet iyi biliyorum, çünkü tam bir sene içinde 30 kg zayıfladım. Ama bu hiç de kolay olmadı. Hala da vermem gereken bir 10-15 kg var, ama bunu sorun haline getirmiyorum. Aslına daha çok mutlu oluyorum, çünkü amacıma gittikçe yaklaşıyorum.

Şu anda 21 yaşında bir genç kızım. Keşke daha önce verseymişim diyorum, fakat başkalarının söylemeleri, ya da istemeleriyle olmuyor bu iş. Sadece kendi isteğinle gerçekleşiyor. Küçüklüğümden beri kiloluydum. Bana “yeme” dediklerinde ağlardım. Son bir sene içinde 30 kg verdim, ama kendim istediğim için.

Geçenlerde spordan eve doğru yürürken, kuruyemişcinin önünden geçiyordum ve canım inanılmaz cips istedi. O kadar çok istedi ki, anlatamam yani. Bu çikolata krizi gibi bir şey. 🙂 Ama almadım. Kendimle o anda mücadele ettim. Bir yandan da neden böyle diye sinir olup ağladım. 🙂 Ama inanıyorum ki 5-6 ay sonra hedefime ulaşacağım.

Herkese sabırlar diliyorum… Ködü

“Bundan sonra diyet yapmayacağım.”
Ben ne zaman diyet yapmak istesem, hemen hemen herkes “Evet yapmalısın, geç bile kaldın.” diyor. Yani arkamdan bir hava-i fişek gösterisi yapmadıklerı kalıyor ve bu beni çok geriyor. Ben de bundan sonra YAPMAYACAĞIM. Evren

“Tavuklar o kadar endamlı dönüyordu ki…”
Ablamla ben zayıflamaya karar vermiştik ve doktora akupunktur yaptırmaya gittik. Doktor bize akupunktur küpeleri taktı. Bir de diyet listesi verdi. Bu küpelerle iştahımızın kapanacağını söyledi. Biz de diyet listesine uyacağımıza söz verdik. Doktorun yanından çıktık ama yol üstündeki bütün dönerciler sanki ısrarla bizi çağırıyorlardı. Tavuklar o kadar endamlı dönüyordu ki… Biz de o dönerlere dayanamayıp, diyetimizin ilk gününde nefsimize karşı koyamayıp, oturup bir güzel dönerimizi yedik. Kenan Ç.

“Bu fazlalık kilolardan kurtuldum.”
Merhaba,

Ben aslında çok kilolu birisi değildim ama boyuma göre 7-8 kg fazlalığım olduğunu biliyordum.

Geçtiğimiz bahar aylarında ilk önce karar vermekle başladım işe. Bu diyette çok önemli bence. Çok sevdiğim çayın şekerinin daha önceden azalttığım ölçüsünü daha çok azaltarak hiç kullanmamaya başladım. Daha sonra her sabah işime giderken yarım saat, akşam dönüşte yarım saat yürüdüm. Bisküvi, çikolata, dondurma gibi abur cuburları tamamen azalttım. Mümkün olduğunca her yemekten yiyip, ekmek kullanmadım. Ekmek yemek zorunda olduğum durumlarda da kepekli ekmeği tercih ettim. Yavaş yavaş kilo vermeye başladım ve 6. ayın sonunda bu fazlalık kilolardan kurtuldum.

Diyet yaparken ilk önce yürüyüş veya yapabileceğiniz başka bir spor dalı mutlaka yapılmalı ve bir de öğün atlamadan, çok acıkmadan her şeyden az, sık yemek diyorum. bence işin sırrı burada. Bahar

“Eh pes yani”
Laf olsun diye yaptığım kepek ekmek diyetlerinden biriydi. Çocuklarıma yumurtalı ekmek kızarttım ve kendime de kepek ekmeğini yumurtaya batırıp kızarrtım. 🙂 Çocukların “Anneee ne yapıyorsun?” demesiyle ben de kendime şaşırdım, “Eh pes yani” dedim. Benimki de laf olsun işte, güya kepek ekmeği yiyorum. Ayşe T.

Kategoriler
Zayıflama&Diyet
Henüz Yorum Yok

Cevap bırakın

*

*

Benzer Konular